Welkom op het webblok van Ezra de Haan.
Temidden van duizenden andere tekstblokken zal hier de Haan kraaien.
Geen gekakel maar verhalen, gedichten en polemieken zullen u via dit blok bereiken.
Laat anderen over het weer spreken. De Haan heeft wel betere dingen te doen.
Vanaf deze plek zal hij zijn mening uiten. In de hoop dat het u wakker schudt.

Ezra de Haan is schrijver, dichter, vertaler.

Van hem verschenen de romans:

Vonk (In de Knipscheer)
Kermis in de hel (In de Knipscheer)
De dichtbundel:
Ik belde mijn muze (In de Knipscheer)

Het kabinet staat pal voor de vrijheid van meningsuiting
MAAR deze vrijheid is geen plicht tot kwetsen.
Deze legendarische woorden sprak onze daadkrachtige minister-president.

De vleesgeworden walging die Wiegel heet wilde niet achterblijven.
Dit exponent van ouderwetsch VVD-denken, dit artefact van een beter te
vergeten verleden, zei:
Vrijheid moet niet ten koste gaan van anderen.

Dit is hun reactie op Ayaan Hirsi Ali.
Die verdedigt het recht op beledigen.

Het pappen en nathouden door onze daadkrachtige regering begint gewoon te worden.
En vanuit Oldenzaal begon de victorie.
Tijdens het carnaval zijn daar de burqa met feestneus verboden.
En ook Mohammeds worden niet toegestaan.
Aanstootgevende kleding wordt niet getolereerd…

Tijdens deze dagen is tevens vrijetijdskleding van het merk G-sus verboden.
Patat met is niet verkrijgbaar (Het klinkt te veel als patatje Mohammed)
Kazuifels, nonnen en monnikenpijen, sinterklaaspakken en rabbi-outfit worden geweerd.
Bandages rond het hoofd, jodenneuzen, Harrie Potterpakken, uniformen, het mag allemaal niet.
Oldenzaal staat pal voor een rustig carnaval…

Fijn is dat deze houding nu wereldwijd opgepakt wordt.
In Iran heeft men duidelijk gemaakt dat de fatwa voor Rushdie nog steeds van kracht is.
In Iran noemt men de Deense gebakjes voortaan Rozen van de profeet Mohammed.
In Kasjmir zijn demonstraties tegen Valentijnsdag.
In Pakistan stak men de Kentucky Fried Chicken en het gebouw van Telenor in brand.
En ook nog wat ambassades…
Andere landen wilden niet achterblijven en deden hetzelfde.

Wat zei die volgevreten Wiegel ook alweer, een sigaartje rokend op zijn lederen bankstel in de provincie… vrijheid moet niet ten koste gaan van anderen.
Hoe moedig van hem om dit te zeggen…tegen Hirsi Ali.
Het zal hem heel wat zweetdruppeltjes gekost hebben.
Laten we hopen dat het daarbij blijft.
Mannen zonder ballen hebben we al genoeg.
Omdat we een vrouw het werk laten doen.

De vrijheid van meningsuiting kraakt in haar voegen.
Deense cartoons zorgen voor brandende ambassades.
En iedereen heeft er een mening over.

Onze daadkrachtige minister-president zegt:
Het kabinet staat pal voor de vrijheid van meningsuiting MAAR
deze vrijheid is geen plicht tot kwetsen.
Ayaan Hirsi Ali heeft het over het recht van belediging.
Michiel van Hulten (voorzitter PvdA) wil een gedragscode voor de pers.
En zelfs uit reacties op mijn logs blijkt de neiging tot censuur.

Zo zijn er mensen die moeite hebben met de woorden
DE NEDERLANDSE SS.
Laat ik het daarom maar eens uitleggen.
Allereerst is dit uitstekend Nederlands als ik Susan Smit zo benoem.
Ze is overduidelijk van het vrouwelijk geslacht, dus een Nederlandse.
Steeds Susan Smit schrijven is saai. SS is vlotter.

Nu kan het zijn dat de combinatie Balkenende en Nederlandse SS
voor sommige lezers vervelend was.
Blijkbaar vinden ze het begrip Nederlandse SS onprettig.
Blijkbaar zijn ze niet op de hoogte van de geschiedenis.
Blijkbaar weten ze niet dat Nederland, op Duitsland na, de
grootste hoeveelheid SS-ers geleverd heeft.
Pijnlijk genoeg…

Pijnlijker is echter de herhaling van de geschiedenis.
Balkenende stuurt onze jongens de hel in.
Ze moeten vechten in de oorlog van een ander.
Het is de oorlog van Bush.
Bush die liever Nederlands bloed dan Amerikaans bloed vergoten ziet worden.
Balkenende doet gewoon wat hem bevolen wordt.
(vergeet niet dat het al besloten was VOORDAT erover gesproken werd)
En de link met de Nederlandse SS?
De Nederlandse SS heeft aan het oostfront de kolen uit het vuur mogen halen.
Zij bevochten de rode horden toen de Duitsers zich terugtrokken.
Moedige, domme jongens in een oorlog waar ze niets te zoeken hadden.
Misschien wel helden…maar wat kochten ze ervoor?
Net als onze jongens straks. Moedig. Maar waarvoor?

Voor mij dus geen gedragscode.
En ik hoef ook niet te beledigen.
De waarheid is al pijnlijk genoeg.

Voor de dommen onder ons.
Ik noem onze militairen geen SS.
Ik leg alleen uit dat hun positie is als die van de jongens aan het oostfront.
Men stuurt ze een wespennest in.
Domweg omdat een NEE te moeilijk was.
De moed die de militairen moeten tonen, ontbreekt bij onze regering.

U dacht wellicht dat de Haan uitgekraaid was…
Integendeel.
Daar waar iedereen kraaide, dacht de Haan na.
De hele islamitische wereld was kwaad.
Boos door wat cartoons.
Een cartoon is een getekende grap.
Humor dus.

Nu valt er over humor te twisten.
Wat is leuk en wat niet?
Een Joodse definitie van humor is: Als men desondanks lacht.
Gekoppeld aan de islamitische woede geen gekke definitie.

Humor is vaak een middel om het ijs te breken.
Door te lachen ontstaat een opening.
Begrip voor elkaar.

In het geval van de Deense cartoons gebeurde het tegenovergestelde.
Ayaan Hirsi Ali verdedigde in Berlijn het recht van belediging.
Op zich een recht, al vraag ik mij af wat het met humor te maken heeft.

Dezelfde vraag kwam ook bij mij boven bij de Iraanse reactie op de cartoons.
De krant Hamshahri zoekt daar de grenzen van de vrije meningsuiting op.
De beste spotprent over de holocaust valt daar in de prijzen.
(Iran is het land dat keer op keer de holocaust ontkent.)
Menig cartoonist is al met ‘leuke grappen’ op de proppen gekomen.
Hitler in bed met Anne Frank…

Nu ze doen maar.
Wie de holocaust ontkent zegt genoeg over zichzelf.
Of het nu joden, homosexuelen, zigeuners, gehandicapten, Armeniers of Koerden betreft.

Vreemd is het echter wel dat het antwoord van de moslims op cartoons over de profeet
bestaat uit cartoons over de holocaust.
Bewijzen ze niet de waarheid van de cartoons?
Laten ze niet zien dat hun jodenhaat blind is?
En nog erger: dat ze de holocaust als een geloof als de islam zien.
Ze zetten de holocaust daarmee op een lijn met hun religie.
Ik zou die gedachte nooit hebben durven uiten.
Maar nu komen ze er zelf mee…
Is het wellicht toekomstmuziek?
Of was het een grapje?

Minister Remkes was gisteren weer eens wat kwijt.
Tenminste hij was ervoor verantwoordelijk.
En daar was hij niet blij mee.
Natuurlijk vroeg hij of het de zoveelste memorystick was.
Nee, antwoordde de korpschef, het is geen memorystick.
Wat dan, wat is er dan nu weer weg!
U mag drie keer raden zei de korpschef.

Stond er weer een computer van een officier van justitie vol kinderporno bij het huisvuil?
Nee, dat was het niet…
Is er weer een tolk informatie naar terroristen gaan lekken?
Ook niet…
Zijn er weer politiewapens gestolen?
Bijna goed, zei de korpschef plagend.

Maar hoe kon Remkes weten dat hij het over twee incidenten had?
Hoe had Remkes kunnen verwachten dat er, nota bene tijdens het overleg
over de diefstal van staatsgeheime informatie van de AIVD, opnieuw informatie gestolen
kon worden?

De buit na ‘twee incidenten’ bestond uit:
Een dienstpistool, pepperspray, een portofoon, een laptop en een digitale agenda.
Voorheen had Remkes het over ‘op zichzelf staande incidenten’ en
‘GEEN STRUCTUREEL PROBLEEM’.
Zijn reactie klonk gisteren anders.
Remkes had het over ‘een ongelooflijke stommiteit…zware nalatigheid…het aantal
fouten wordt mij te gortig…dit kan zo niet langer!’

Vanuit de Kamer komt amper een reactie die hout snijdt.
De PvdA heeft het over zelfreflectie en professionaliteit.
Groen Links zegt dat de diefstallen aangeven dat er iets mis is.
De LPF eist het ontslag van de agenten.
En prijst de minister dat hij de diefstallen niet verzwegen heeft.
Prijzen?
Remkes is de verantwoordelijke.
Remkes faalt keer op keer.
Remkes moet dus opkrassen.
En met hem dit falende kabinet.

Onze minister-president heeft zijn mening gegeven.
Over de vrijheid van meningsuiting.
Hij moest wel.
De moslims blijven kwaad.
Door de spotprentjes.
Humor is hen vreemd.
Balkenende begrijpt ze wel.

Hij zei:
‘Het kabinet staat pal voor de vrijheid van meningsuiting…MAAR…
deze vrijheid is geen plicht tot kwetsen’.

Susan Smit, onze boekenbespreker op de televisie snapt dat.
De ambivalente houding van Jan Peter is haar op het lijf geschreven.
Vandaag was ze er weer, onze eigen Nederlandse SS.
Nu kon ze kiezen uit allemaal prachtboeken.
Er komen elke dag boeken uit die de moeite waard zijn.
Maar…ze koos voor rommel.
Het eerste boek was van Tatjana van Santen.
Van wie? Van Tatjana dus…
Een waargebeurd flutboek over een dochter die een man voor haar moeder zoekt.
MAAR…Susan zei dat niet. Ze draaide eromheen.
Ze noemde het wel een een op een boek.
Hiermee bedoelde ze dat er geen diepere betekenissen te ontdekken vielen.
Het was: vermakelijk, luchtig, droogkomisch.
MAAR…ze zei niet dat het prut was.
Het boek is namelijk door de vrouw van Kees van Beijnum geschreven.
Misschien hebben ze het zelfs wel samen geschreven…
En daar ging de SS zich geen buil aan vallen.
Het tweede boek ging over Rembrandt.
Geschreven door een voormalig kok en prive-detective, mevrouw Miano.
Het boek zou DE Rembrandt-roman met de meest literaire pretenties zijn.
Maar het bleef hangen in die pretenties.
Modern gegoochel met stijlen.
Veel research dat tot niets leidde.
Maar de SS sprak zich niet duidelijk uit.
En toen Bregt zei: Een aanrader dus! knikte ze wat wezenloos.
Alleen het dasje van Susan Smit gaf kleur aan deze uitzending.
Misschien was ze ziekjes en slap.
Kon ze daarom geen echte boeken bespreken.
Ging ze met de das van haar moeder om naar de studio.
Koortsig, zweterig.
Net zoals Jan Peter gisteren.
Die had ook al zo’n opgewonden hoofd.
Rode wangen.
Maar een echte daadkrachtige houding, een mening, daar kwam het niet van.
Jammer.

Vrolijk lachende jongens en meiden in uniform op de cover van het AD en de Telegraaf.
Uruzgan, here we come!
Ze hebben er zin an.
Ze zijn er klaar voor.

Thuis kan je immers ook iets overkomen…
En kijk een wat een materiaal we hebben…
De militair streelt de bepantsering van zijn voertuig als was het de huid van zijn meisje.
Maar is dat vertrouwen wel zo wijs?

Onze hoogste militair in Nederland is generaal Berlijn.
Berlijn overtuigde samen met de MIVD ons kabinet inzake Afghanistan.
En Berlijn is duidelijk.
Berlijn doet uitspraken als: ‘Er is voorlopig alleen sprake van het verslaan van de tegenstander’.
(ik dacht dat we naar Uruzgan gingen voor een wederopbouw)

Afgelopen zaterdag beloofde Berlijn dat hij ‘xe1lles zal doen om het risico voor de Nederlanders
zo klein mogelijk te houden. Zijn voorbeeld van veiligheid waren de beveiligde containers
waarin geslapen kon worden.

Het ministerie van Defensie (the ministry of love) beweert vandaag het tegendeel.
‘De militairen die naar Uruzgan gaan, zullen NIET in gepansterde containers slapen’.
Defensie voorkomt lekken via memorysticks door meteen alle info op straat te gooien.
‘Een aantal onderdelen van het hoofdkamp zijn gepantserd, o.a. de eetzaal en de
commandoruimte’.

Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.
En…de generaal zei dus maar wat…
Hoe gedegen was dus die informatie die ons kabinet kreeg?

President Bush verhoogt de defensiebegroting met 5 procent naar bijna
440 miljard dollar (366,5 miljard euro)

Een groot deel van deze begroting gaat naar ‘de Lange Oorlog’ tegen het terrorisme.
Er komen meer speciale troepen.
De psychologische oorlogsvoering wordt belangrijker.

Extra geld is bestemd voor de ontwikkeling van wapenprogramma’s.
De strijd in Afghanistan en Irak vraagt een extra 70 miljard dollar.
(de oorlogen hebben sinds 2001 320 miljard dollar gekost, de inzet van troepen in Irak
kost maandelijks 4,5 miljard dollar. Afghanistan 800 miljoen)
Was de wapenindustrie niet een van de sponsoren die Bush indertijd in het zadel hezen?

Waar gaat hij dat geld vandaan halen, denkt u vast.
Bush gaat bezuinigen.
Hij bezuinigt op het onderwijs, de gezondheidszorg, de pensioenen en op de landbouw.

Rumsfeld, de Amerikaanse minister van defensie riep vandaag de westerse demorcratieen
op zich voor te bereiden op een, daar is hij weer: Lange Oorlog tegen het moslimterrorisme.
Hij vergeleek deze strijd met de Koude Oorlog.

Onze daadkrachtige regering heeft besloten tot een deelname aan de missie Uruzgan.
Deze beslissing kwam mede tot stand dankzij een inzage in geheime documenten.
De inhoud van die documenten wekt mijn nieuwsgierigheid.
Is er soms sprake van een stappenplan?
Eerst Afghanistan, dan Irak.
Dan Iran.
Vervolgens de rest.
Hoe lang gaat onze missie duren?
Hoeveel levens gaat hij kosten?
En vooral: hoe lang duurt een Lange Oorlog?
Onze daadkrachtige minister-president weet vast het antwoord wel.

Wat een cartoon al niet kan doen…
Humor bleek de lont in het kruitvat.

En nu verbaast u zich over de moslims.
Over hun woede en agressie.
Er worden ambassades in de brand gestoken.
Men bedreigt, boycot en bespuwt.
En dat allemaal door een grapje.

Westerlingen zien zichzelf zoiets nooit doen.
Ze verbazen zich over de opruiende praatjes van een imam.
Ze hebben het over gebrek aan humor.
Of zoeken naar de nuance in de discussie.
Maar zijn ze zelf zoveel beter?
De meest gelezen krant in Nederland bewijst het tegendeel.

Krant…wat zeg ik.
Wie de Telegraaf een krant noemt is op zijn minst simpel van geest.
Fout was de ‘krant’ in de oorlog en fout is hij nu.
Met dezelfde jubelende termen waarmee de teutoonse helden indertijd
aan het oostfront beschreven werden schrijft de ‘krant’ nu over Uruzgan.
Ik citeer (en let vooral op de fijne nuance van Eetgerink)

‘Ook al moet je in het bloedlinke Oeroezgan (spelling Telegraaf) de vinger aan
de trekker houden, toch zouden heel wat mensen wel even mee willen met onze
troepen. Dan zouden ze tenminste afkomen van de kotsneigingen bij zowel het
hypocriete Haagse grijnzen over het opdonderen van een D66-knaap wiens
politieke spelletjes een streep te ver gingen, als bij het binnenhalen van een
opvolgster die enthousiast met hem heeft meespeeld.’

Nazipropaganda, pur sang.
De Telegraaf zet het op de voorpagina.
Ik hoop dat deze Herman Eetgerink straks bij de eerste journalisten hoort die afreist.
Het scheelt hem kotsneigingen, en mij ook.
En wat nog beter is: groot is de kans dat hij niet terugkomt.

Nederland gaat naar Uruzgan jubelde onze regering!
Alsof het een wereldkampioenschap voetbal betrof.
En het verbaasde mij niet.
Al op 20 december schreef ik dat we zouden gaan.
Balkenende doet immers alles wat Bush en Blair hem bevelen.

De houding van Wouter Bos en zijn PvdA was net zo voorspelbaar.
Bos verwacht de komende verkiezingen te winnen.
De VVD weigert bij voorbaat al samen met de PvdA te gaan regeren.
De PvdA durft niet aan een coalitie met Groen Links en de SP te beginnen.
Blijft over: de CDA.
En die wil op de oude koers doorstomen.
Wouter probeerde gisteren vast zijn nieuwe rol, die van minister-president.
Iemand die beslissingen durft te nemen.
Ook als daar doden door gaan vallen.
En het beviel hem goed.
Macht laat de ware aard boven komen.
Bos wierp dan ook glimlachend handenvol zout in de open wonden van Dittrich.

En Dittrich is nu afgetreden.
Tenminste…hij blijft wel Tweede-Kamerlid.
(zo gaat dat in Nederland)
Hij trad af als gevolg van de hoon die zijn partij ten deel viel.

Hoon?
Hoezo?
Omdat hij Nee tegen de oorlogszucht zei?
Zou die hoon niet beter kunnen gelden voor degenen die Ja zeiden?

Maar politiek is een spel.
En dat spel werd slecht gespeeld.
Dittrich stapte in de oude val die bij zijn partij hoort.
Ze hebben mooie woorden maar brengen niets in praktijk.
Want zeg nu zelf, wat is de zin van het dreigen met een kabinetscrisis,
het aftreden maar wel Tweede-Kamerlid blijven, als het niets oplevert.

D66 had het kabinet moeten laten vallen.
Dat was een statement geweest.
In tegenstelling tot wat er gebeurde.
Dittrich pakte een stok om mee te slaan.
Het kabinet schoof onder de banken.
En Boris sloeg vervolgens zichzelf…
Tot Lousewies het stokje van hem overnam.

Wat zei Pechtold ook alweer:
De Nederlandse politiek is veel vuiler en vunziger dan we denken…
En ik schreef: voor zover dat nog mogelijk is.